Zoals het klokje thuis tikt…

‘Het klinkt misschien vreemd maar ik heb niet echt een thuisland. Het dichtste bij komt Egypte denk ik. De reden daarvoor is dat ik in Koeweit ben geboren maar vrij snel daarna naar Egypte ben verhuisd. Mijn ouders zijn daar geboren en daar liggen ook mijn wortels.

Uiteindelijk ben ik in Denemarken neergestreken waar ik een studie heb gevolgd en een vriendenkring heb opgebouwd. Als ik aan ‘thuis’ denk, dan denk ik niet aan een land maar aan bepaalde mensen, zoals bekenden en familie. ‘Thuis’ zit niet vast aan een plaats maar aan personen. Daarom vind ik het heel logisch dat waar ik ook woon, ik altijd foto’s van de belangrijkste mensen in mijn leven ophang. Ik heb foto’s opgehangen van mijn vader, moeder, broers, zussen, neven, nichten en natuurlijk vrienden. Als ik naar ze kijk dan voel ik me gelukkig of dan herinner ik me een bepaald moment of gebeurtenis. Daar naast hangt een prikbord met persoonlijke aantekeningen, leuke brieven en briefkaarten en krantenknipsels. Daaronder een brief aan mezelf met mijn dromen en doelen in het leven. Niks te serieus maar het is een persoonlijk geheugensteuntje voor als ik de weg kwijtraak. Er is ook een grappig briefje van mijn mede SSH-buren, dat ze laatst op mijn deur hebben geplakt. Er staat op: ‘Ik weet wat je vanavond gaat doen! Je gaat macaroni eten! (Met wat Grolsch erbij misschien!)’. Heel grappig, ha ha!

Omdat mijn familie zich over de hele wereld bevindt, kan ik naar diverse plaatsen voor een klein beetje thuis en kan ik tegelijk van verschillende culturen genieten. Dat is een groot voordeel. Het nadeel is dat er niet één specifiek plekje is waar we allemaal bij elkaar kunnen zijn. Uiteindelijk zijn het natuurlijk toch de mensen om je heen die het verschil uitmaken, niet de plek.’